NEBİ(AS) VE HILFU’L-FUDUL

Ibn Sa’d’in Cübeyr ibn Mut’im (r.a.)’den rivayetine göre Cübeyr (r.a.)
Şöyle demiştir:
“Resulullah (a s.) Abdullah ibn Cüdan’ın evinde iştirak ettiğim bir anlaşmayı kırmızı kırmızı develeri bana verseniz gene de bozamam. Bu anlaşmayı yapanlar Haşim, Zühre ve Teymoğullarıdır. Bunlar ebediyen mazlumun yanında olacaklarına dair anlaşarak birbirlerine söz verdiler. Bugün de öyle bir anlaşmaya davet edilseydim hiç tereddüd etmeden icabet ederdim. İşte bu anlaşma Huful Fudul dur” buyurdular.
Muhammed Ibn Umer “Beni Haşim’den daha önce böyle bir anlaşma yapan hiç bir kimseyi bilmiyoruz” demiştir.

HİLFU’L-FUDÛL

Zulme karşı İslam öncesi Arapların yaptığı Hz. Peygamber’in de katıldığı antlaşma.

Bütün cahili toplumlar gibi İslam öncesi Arap toplumu da kuvvet sahibi zorbaların hakim olduğu, zulüm ve haksızlığın kol gezdiği bir toplumdu. Fil olayının yirminci yılında Ficar savaşı olarak adlandırılan kanlı kabile kavgalarından sonra Mekke’de hiçbir yabancı ve koruyucusuz kimsenin mal, can ve namus güvenliği kalmamıştı. İşler çığırından çıkmıştı. Yabancı tacirlerin malları alınır, parası ödenmezdi. Hac için gelenlerin hoşa giden kadın ve kızları zorla ellerinden alınır, kimsenin feryadına kulak asılmazdı.

Böyle bir ortamda Yemen Zebid kabilesinden bir adam Mekke’ye satmak için bir deve yük mal getirmişti. Mekke’nin ileri gelenlerinden As b. Vail, Zebidî’nin mallarını almış fakat parasını ödememişti. Zavallı Zebidî parasını almak için Mekke’nin güçlü ailelerine başvurdu ise de bir sonuç alamadı. Başvurduğu kimseler yardım etmek bir yana, aşağılayarak kovmuşlardı adamı.

Uğradığı zulümden bağrı yanan Zebidî, bir sabah Ebu Kubeys dağına çıkarak Kabe çevresinde toplanan Mekke halkına, “ey Fihr halkı” hitabıyla uğradığı zulmü şiir biçiminde haykırdı. Bunun üzerine Hz. Peygamber’in amcası Zübeyr bir daha böyle olayların tekrarlanmasını engellemek düşüncesiyle girişimlerde bulundu. Kendisine katılan Hâşim, Muttalib, Zühre, Esed, Hâris ve Teymoğullarının ileri gelenleri ile birlikte Mekke’nin zengin ve saygı değer adamlarından Abdullah b. Cud’an’ın evinde toplandılar. Uzun görüşmelerden sonra Mekke’de hiçbir yabancı ve yerli kimsenin zulme uğramasına meydan verilmemesi, hakları alınıncaya kadar mazlumların yanında hareket edilmesi yolunda karar aldılar.

Yakubî’ye göre antlaşma şu şekilde gerçekleştirildi: Abdulmuttalib’in kızı Atike veya Beyda ortaya hazırladığı bir çanak koku koydu. Oradakiler birer birer ayağa kalkıp elini çanaktaki kokuya batırarak, “Vallahi, bundan böyle Mekke’de yerli olsun, yabancı olsun, zulme uğramış hiç bir kimse bırakmayacağız. Zulme meydan vermeyeceğiz. Mazlumlar zalimlerden haklarını alıncaya kadar mazlumlarla birlikte hareket edeceğiz. Denizlerin bir kıl parçasını ıslatacak suları kalmayıncaya, Hira ve Sebir dağları yerlerinden silinip gidinceye, Kabe’ye istilam ibadeti ortadan kalkıncaya kadar bu ahdimizde sebat edeceğiz” diye and içtiler.

Bu antlaşma, daha önceki zamanlarda aynı amaçla Cürhüm ve Katura kabilesinde Fadl ve Hidayl adlı bir kaç kişinin yaptıkları antlaşmaya çok benzediği için onların adına izafe edilerek “Fadl’ların antlaşması” anlamındaki “Hılfu’l-Fudûl” olarak adlandırılmıştır. Fudûl kelimesi “fazlalık şey” anlamına da gelmektedir. Bu antlaşmayı yapanlar zulmedenlere fazladan zulmen alınan mallarını geri vermek üzere yemin ettikleri için bu isimle anılmıştır da denilir.

Antlaşmaya katılanlar ilk iş olarak As b. Vail’in kapısı önüne dikilmiş ve ondan Zebidî’nin hakkını almışlardır. Daha sonra da benzeri olaylarda zulmün ortadan kaldırılması yolunda başarılı girişimleri olmuştur. Bunlara örnek olarak anılan iki olay şöyledir:

Has’am kabilesinden birisi kızı ile birlikte Hac için Mekke’ye gelir. Mekke’nin güçlü kişilerinden Nübeyh b. Haccac çok beğendiği kızı babasının elinden zorla alarak evine kapatır. Kızını kurtarmak için çırpınıp duran adama Hılfu’l-Fudûl’a başvurması tavsiye edilir. Adamın başvurusu üzerine hemen Nubeyh’in evi kuşatılır ve çaresiz kalan zalim, kızı babasına teslim eder.

Sumale kabilesinden bir tacir mallarını bir kısmını Mekke reislerinden Ubey b. Halef’e satar. Ancak Ubey üzerinde anlaştıkları bedeli tacire ödemez. Hılfu’l-Fudûl’a başvuran adama, “şimdi sen hemen Ubey’e git ve ona Fudulî’lerden geldiğini, ödemeyi derhal yapmazsa biıim gelişimizi beklemesini söyle” derler. Bu haber Ubey’e ulaşınca vakit geçirmeden adamın parasını öder.

“Fadl’lar Antlaşması”na, o zaman yirmi yaşlarında olan Rasul-i Ekrem (s.a.s) de katılmıştır. Ahmed b. Hanbel’in rivayetine göre Hazret-i Peygamber bu antlaşma hakkında şöyle demiştir: “Âbdullah b. Cud’an’ın evinde yapılan And’da ben de bulundum. Bence o and kırmızı tüylü bir deve sürüsüne malik olmaktan daha sevgilidir. O zaman Haşim, Zühre ve Teymoğulları, deniz bir kıl parçasını ıslatacak kadar suya malik oldukça mazlumlarla birlikte bulunacaklarına and içmişlerdi. Ben ona İslâm devrinde bile çağrılsam icabet ederdim”(Ahmed b. Hanbel, I,190, 193).

Antlaşmaya katılanlar sonradan aralarına başka kimseleri alamadıkları için onların ölümüyle “hılfu’l-fudûl” son bulmuştur. Fakat fiilen devam etmese de yıllarca sonra bile hılfu’l-Fudûl’dan söz etmek zalimleri korkutmaya yetmiştir. Nitekim Muaviye’nin yönetimi döneminde Medine valisi Velid b. Utbe, bir meseleden dolayı kendisine zulmetmeye kalkışınca Hazreti Hüseyin, “vallahi, ya adalete riayet eder hakkımı verirsin, yahut kılıcımı sıyırarak Rasûlullah’ın Mescidi’nin kapısına dikilir halkı Hılfu’l-Fudûl’a davet ederim.” diyerek onu tehdit etmiştir. Bunu duyan Abdullah b. Zübeyr, “Vallahi, eğer Hüseyin böyle bir davette bulunacak olursa, ben de kılıcımı çeker, ona adalet üzerine hakkı verilinceye kadar onunla birlikte ayaklanırım, yahut hep ölürüz” demiş, buna daha başkaları da katılınca Velid çaresiz Hazreti Hüseyin’e hakkını teslim etmiştir.

Ahmed ÖZALP

Kaynak: ŞAMİL İSLAM ANSİKLOPEDİSİ

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir